3 - در آيات بالا بار ديگر تاكيدى پيرامون مساله آزادى اراده انسان و نفى مكتب جبر ديده مىشود ، زيرا مىگويد خداوند براى شما سراى جاويدان مىخواهد در حالى كه گروهى از شما در بند منافع مادى زودگذر هستيد . در آيه بعد اشاره به يكى ديگر از احكام اسيران جنگى و آن مساله گرفتن « فداء » شده است . بطورى كه در بعضى از روايات كه در مورد « شان نزول » آيات مورد بحث وارد شده ، مىخوانيم : بعد از پايان جنگ بدر و گرفتن اسيران جنگى و پس از آنكه پيامبر ص دستور داد كه دو نفر از اسيران خطرناك « عقبة » و « نضر » را گردن بزنند ، گروه انصار به وحشت افتادند كه نكند اين دستور در باره ساير اسيران اجرا شود ( و از گرفتن فدا محروم بمانند ) لذا به پيغمبر ص عرض كردند ما هفتاد نفر را كشته و هفتاد نفر را اسير كرديم و اينها از قبيله تو و اسيران تواند ، آنها را به ما ببخش تا در برابر آزادى آنها « فداء » بگيريم ( پيامبر ص در انتظار نزول وحى آسمانى در اين باره بود ) آيات مورد بحث نازل شد و اجازه گرفتن « فداء » در مقابل آزادى اسيران داد . ( 1 ) و نيز در روايت نقل شده كه بيشترين مبلغى كه براى آزادى اسيران تعيين شده بود چهار هزار درهم و كمترين مبلغ هزار درهم بود . هنگامى كه اين موضوع به گوش قريش رسيد ، يكى پس از ديگرى مبلغ « فداء » را فرستادند تا اسيران خود را آزاد كنند . عجيب اينكه داماد پيامبر ص « ابى العاص » نيز در ميان اسيران بود ، دختر پيامبر ص يعنى زينب همسر « ابو العاص » گردنبندى را كه « خديجه » در عروسيش به او داده بود به عنوان « فداء » نزد پيامبر ص فرستاد . هنگامى كه

--> ( 1 ) تفسير على بن ابراهيم طبق نقل نور الثقلين جلد 2 صفحه 136 .